Hemhal

aşk, iki olanı birleştiren yüce hal

bir başka “ben”, bilinmeyen bir “sen”le dillendi

sen, ben’de kaybolduğunda iki yalnızca bir’di

kalbim bir dergah oldu, sen onda mukim şimdi

sen ki her daim bende, ben senden ırak sanki

nefs denilen zuhurla nice çetin cenk olur

her nefesin zikrinde varlığın elim şimdi

sonsuz bir devran gibi döner başımda aşkın

her kitapta yok olur benlikten bir cüz şimdi

aşk hem baldır hem zehirdir içene

zerre kendiyle övünse bir'e zarar verir

sende kayboldukça benlik bana dar gelir

iki olan her mana bir'likte tamam gelir

ben sandığım ne varsa serab-ı hayalmiş

her nerede aradımsa seni, her şekil yüzündeymiş

aşk, iki olmanın acısını bir bedende hissetmekti

bir damlanın okyanusta yok olup, okyanus olması gibi