Hep Böyle...

Rüzgârın ıslığa

Ayak seslerinin

Yankıya

Aldırmaksızın

Yollara!

Bir kentin içinden geçen...

Kendinden geçmeyen zamana

Sokaklarında tutuşmuş

Ayağı takılıp düşen gençliğim

Ve ihbarlara asılan belirsiz sevda

El yordamıyla yakalanmış birkaç mısra

Adın kadar adım...

Başında nizamsız aklar

Yüreği nasırlı bir can

Geçmişinde bin dert ile

Karanlığın ardındaki cananı kucaklar...

Uzanır aşkla adımları

Tellenir mazi kırmızı ucunda

Ketumdur!

Dertleri

Dumanında saklar...

Bir kent

Bir yol

Bir de adam...

Her nefeste çeker hayatı...

Ve sigarasından umuda üfler zaman

Hangi sahranın sarısında kalan

Hangi renk unutulma ertesinde

Tırnaklarda ezilir!

Duman...duman...