Hepsi Bu...

İsmini zikrederken hıçkırdığım cananım

Uğruna kim bilir kaç kalp kırdığım cananım.

Kaçıncı yangındır bu, sön dedikçe yaktığın

Kaçıncı sitemdir bu cevapsız bıraktığın?

Ya kalbin taşa döndü ya kulakların sağır

Ya adresi yazmadım ya postacılar ağır.

Yine de duymamıştır deyip intizarımı

Bir kere daha yazdım sessiz ahûzarımı.

Bu sefer bir turnayla bildirip ahvalimi

Kanadına ekledim sahipsiz vebalimi.

İster bir ihtilal de, ister zamansız çöküş

İstersen pişmanlık de istersen boyun büküş.

?Bitti? dedim kalbime, bil diye yazdım bu kez

Eğer varsa hatırım sil diye yazdım bu kez.

Unuttuysan hatırla, ben hiç unutmamışken

Bin kere tövbe edip, bir kere tutmamışken.

Avuçlarıma konmuş minik serçeydin hani

Yarınımdın umuttun, candın her şeydin hani.

Hani kıskanacaktı yıldızlar sevgimizi

Hani yalnızca ölüm ayıracaktı bizi.

Oysa çabuk unuttun; gittin bir yalan gibi

Ecele teslim olmuş son nefes, son an gibi.

Haklıydın en haksızın haklı olduğu kadar

Güneşin karanlıkta saklı olduğu kadar.

İşte bu yüzden seni her anımsayışımda

Bir yıldız daha kayıp sönerdi gözyaşımda.

Ben ki, nefes aldığım ilk anı unutarak

Saatleri durdurup, zamanı unutarak

Yüreğimi gömdüğüm toprağı eşeleyip

Vuslat kokan gönlüne en son adresim deyip

Çok sevmiştim ya seni bir kış günü ansızın

Hani can bilmişti ya yorgun gönlümü sızın

İşte o günü hâlâ dün gibi hatırlarım

Ve belki sırf bu yüzden aşk kokar satırlarım.

Ama terk eyledi aşk kentin yamaçlarını

Çoktan unuttu gönlüm simsiyah saçlarını.

Yalın ayak yürünmüş dikenli yolsun artık

Diyeti ödenmemiş borçlu bir kolsun artık.

En güzel yıllarımın küle dönmüş resmisin

Sen doğmamış kızımın konulmamış ismisin.

Duaya besmelesiz başlamış bir dilsin sen

Zifiri karanlıkta sönmüş bir kandilsin sen.

Sen yaşanmış ve bitmiş en büyük felaketim

Sen haritadan göçmüş, kaybolmuş memleketim.

Sen rüyamı terk etmiş yorgun bir denizkızı

Sen ömrü mekân bilmiş deva bilmez bir sızı.

Sen tövbe bilmez şeytan, sen işlenmiş son günah

Baharı unutmuş kış, güneşe kırgın sabah.

Sen bülbülü bağından ayırmış altın kafes

Sen yorgun bir bedenin aldığı en son nefes.

İşte bu yüzden her ?ah? yankısız cevabımdır

Ettiğim her beddua işlenmiş sevabımdır.

Belki de sırf bu yüzden ismini andığımda

Anılar bir suç gibi ağlıyor sandığımda...