Her Günün ışıldayan Sabahlarında

nitekim bir bahar akşamı unuttum ruhumu

dudaklarımda son sözleriyle

yeniden doğaçak çocuklarıma gülümsüyorum

sesizce gider gecenin kör karanlığı

ulaşılmaz engelleri atlar

sağ salim varır limana

deniz kokusu gözlerinden

alıp gelir ya hani hasretini

kederlenir tınısı ellerinde

bir bakışında can verecek kadar korkak

saklar en koyusundan girdapların içine

yazılan alın yazıları

ahıtlar gibi gelene dek

elbet kalır gözlerım gözlerinde

avaz avaz çıplak

koşar gelirim

her günün ışıldayan sabahlarına...

bu son olsun artık

bahtımın kibar yüzlü kadınına...