Her Mevsim Bahardı Sevda Kuşlarına
bir of çeksem şu dağların karı erimez
bilirim gönül ferman dinlemez olduğunu
yüreğim soğumaz ateşinle yanan yürek yangınlarım
şu dağlı yaslarına düşebilseydim
gözüme umudu assaydım
yanardım gönüle kalmış sevda kırıklarına
g/özüne b/akışına kalırdım
düşümle sevdiklerime k/anarken
gün olur sevdama düşen bir yama kalsaydım
beklenmedik bir ormanda ağaçlara adını yazsam
uzun zaman diliminde bir anda olsa eş olsaydım
sen ve ben gözyaşın düşüne şahit olsam
omuzuna teğet düşen damlayan çarığına göl olurdum
bakınca endamın görünürdü damla gölünde
sen düşürdün sevda çölüne susuz kalışına gönül yorgunu düşüme
götürdün beni dertlerime saldın dillerine
herkesin dilinde sakıza ç/aldın gönlümün nigarı nazına
çoktan almış yaraya tuz biber oldun kanayan yüreğime
açılmayan yürek yaralarıma
kurulmayan gönül soframa durdun
ve sona k/alıyorken güllerini zincire vurdun
işte gidiyorum gönül b/ağına
selam söyledim yar sesine doymak bilmiyor
sensizliğin ahuğum
sen gelmiyince tükendi nefesim
nafile sevgiler karın doyurmuyor bildiğim
hiç sönmeyen alevinle kalbin k/özüne
gönüle çalınan ferman dinlemezse çekersin ahuzarın son sırrına
gülüşlerinle
konuşunca sonrası yer gök demir
bulutlar arasında mavi umuda uçan kuşlar
gittiler yolları mevsimsiz yerlere
ben hasretinle düşüme güllerine umudu sardım
oysa her mevsim baharımdı sonsuza uçan sevda kuşları
ardında kalan düşlerin yası...
03.10.12 Karataş