Her Sabah Ayaz Vaktinde

yine yokluğun sinemi vurdu

taş oldu yüreğim

kıyıdaki taşlar gibi

her gün ayaklar altında

gecenin gün b/atımına k/alınca

bu şehirde sokaklara yalnızlık sardı

her yokluğuna ruhum karardı

karanlık çökerken yollara düşer gözlerim

susma

konuş

haykır sesinle

dilim

ağrıyan gönlüm

yanan yüreğimle sızlayan ruhum

gözlerim susunca

ağırlaştım

bedenimle

kalkar yürüdüm

sonra

son çare

yeni başlangıçlara kulaç atardım

derin okyanuslarda

içindeki çocuk sesiyle

haykır

ayazın çıktığı kadar

ne söylersen

susma ki

çağlayan sesin yüreklensin

içindeki sevdan nefes alsın yürekteki ateşinle

belki

dilim yalın ayak yürürse

yüreğin soğur

her sabahın ayaz vaktinde

gönlüm seninle

28*01*12*Karataş