Hercai-kardelen (akrostiş)

Hercai olmanın korkusu mu?

Kardelen olmanın cesaretimi?

Helkemizi doldurmadan çıktık bu mânialı yollara biz

Elemlere katlanmak oldu kadife karanlıkları aşmak görevimiz

Rencide olan gururların çaresizliğinde boğuldu çaremiz

Cesurluğumuz fayda etmedi kesildi haykırdıkça sesimiz

Ahkâm kesen akılları susturmakla bertaraf oldu bak neşemiz

İzler kayboldu bak kaldık şimdi yollarda, başkası değil bu biziz

Kelimelere duygu katıp diyemedik birbirimize, şimdi nerdeler

Asık çehreleri ağırlayacaksa bırak ağırlamasın seneler

Ruhların sırılsıklam âşıklığına şahit dursun tarifsiz günler

Donuk olmasın artık rüyalarımı seninle süsleyen renkler

Elleri dolu çalsın kapımı senin mektuplarınla gelsin melekler

Lekesiz yaşadığım şu gönlümü nokta nokta kirletmesin lekeler

Esrarengiz sabahlarımı, tebessüme boğsun senden gele gülücükler

Ne olur gecelerimi hüzne boğmasın sensizlik gel artık yeter

Gönlünde varsam düşünmesin artık ne yapacağını, savursun yürekten gelen kelimeleri

Doyulmaz bir hazza boğulsun, pür-neşe, çıkarsın kafasını kardan hercai

Beklemekten bitap düşecek solacak bu soğukta umudu kesecek senden

Seni düşünmek yaşatıyor onu bak ellerini sana doğru uzatıyor kardelen