Herkes Gibi Kalabalık ve Hiç Kimse Gibi Yalnızdım

İçemediğim gazozların  kapaklarınıı biriktirdim çuval çuval.

Başım dik gezerdim kapakların

Bolluğuna sığınarak.

Duvarlara kale çizip patlamaya hazır duran

Plâstik topların sönüklüğüne bırakırdık

Yarım kalan oyunlarımızı

içimiz  kan ağlayarak.

Küçük mutluluklarla yetinen

Masum çocuklardık.

Masum bir o kadar mahzun bakardık

Esvapları lüks saçları taranmış

Godaman çocuklarına.

Çocukluğumun Ramazanı yaz mevsiminde

Bolca donanmış sofralarda geçmedi.

Şehrin ramazan topçusunun iftara davetini

Yarım yamalak tuttuğum oruçların

Sevabını bilmeyerek bekledim sahibi başkası olan evimizin dar balkonunda.

Babam pazardan gelince elindeki pazar torbalarında ilk önce elma görmek isterdim.

Belki de babamın tertemiz alınterinin

Tadı saklıydı elma bekleyişlerimde.

Yaz tatilini babannemin ahşap kokulu

Evinden ibaret sayardık kardeşlerimle.

Yürüdüğünde evi sallayan bir heybeti vardı babaannemin.

Bakkala gider avuntu ilacımız olan çekirdek ve gazoz alırdı aç buçuk emekli maaşıyla.

Hiç istemezdim yazın ardından  sıra bekleyen hüzünlü  sonbahar geçişlerini.

Sigara içilen dolmuşlarla olurdu babaannemden  evimize gidişlerimiz.

Sonra karin ağrılı okul vakitleri  başlardı.

Bakmayın karnımızın ağrıdığına,

Biz okumaya çok hevesliydik.

Yoktu  o zaman şu an çocukların ellerinde

Emzik olan teknoloji kalabaligi.

Belki de o yüzden kirlenmedi safiyane duygularımız.

Erişemezdik kendi dünyamızdan

Bir başkasının dünyasına.

Herkes gibi kalabalık ve hickimse gibi yalnızdık .

B0l çeşitli kahvaltı sofralarımız da olmazdi

Yaygı yayılı yer sofralarımızda.

Sevgi  ve samimiyet belki bu yer sofralarında gizliydi.

Sobalı evlerde diğer odadan gelen soğuk yorganlarda bulurduk huzuru.

Şimdi her köşesi ısınan evlerin soğukluğunu hissetmezdik.

Işık gibi hızla geçip gözüme  göründü zaman.

Sesi sonradan geldi zihnime  yokluklarla ve özlemle  mayalanmış çocukluğumun.