Herkesin Gittiği Bir Sabah

Herkesin gittiği bir sabaha uyanmıştık

Yollara yıkıldı çığlığın duvarı

Nasıl doğruldum hatırlamam

Ama hatırlarım sesinde çiçekler açardı

Burnuma sıkıca sarılmış bir atkı gibi alırım kokusunu

Gecenin kimsesiz kıyılarını dövüyor şimdi anımsamak

Bir el beliriyor elimi de alıp gelen

Ah buralar tekin yerler değil

Buralara da sabah doğacak

Bir trenin vagonları gibi günler

Nereye götürür şu dünyayı bilmem

Acıyla beslenen bir hayat bu

Her gün yaralarımın kabuklarını soyan

Nereye gideriz bilmem

Nasıl doğruldum hatırlamam

Ama hatırlarım yüzünde hüzün eriten bir güneş vardı

Herkesin gittiği bir sabaha doğmayan

İçime çöktü aşkın kıyameti

Nereye gittim bilmem

Nasıl dirildim hatırlamam