Herşeyinle Sen...

Gecenin dördüydü uyandığımda

Gözlerime durmuş bir bulut

Sessiz çığlıklar yankılandı duvarlarda

Yine aynı yerdeydin, iki tutam umut

Baş ucumda yine aynı resim

Yine karlara boğulacak, bu ''bahar hevesim''

Sen miydin tüm bunlara sebep, yoksa sensizliğim mi ?

Ne kadar rüya olduğunu bilsemde

Her uyandığımda, belki devam eder diye

Gözlerimi hep sana kapadım

Her uyandığımda, seni kaybettim diye

Sonsuz sürecek rüyalar diledim

Tekrar sana uyumadan önce

Tekrar, sana ÖLMEDEN önce...

Zaten insanlar kendini hep aşık sanırlar

Gelip birde seni nasıl sevdiğime baksınlar

Ve hep gidene, aldatana, sevmeye nankör derler

Gelip de iki insan gözü için nasıl ağladığımı görsünler

Çocuklar gibi bir gülüşüne nasıl kandığımı

İnsanlığın dertlerini unutup, bir tanesini unutamadığımı görsünler

Gelip de insanlığa nankörlük görsünler...

Bilemedim, kurtuluşum mu, yoksa kıyametim misin?

Bir kelebek ömrünün bir dakikasını bile nasıl seviyorsa

Bir anne yavrusunu, bir papatya baharı nasıl seviyorsa

Aynı tutkuyla, aynı duyguyla sevdiğimi söylesem

Herkeze ve herşeye inat sende sever misin?

Sana, seni deliler gibi sevdiğimi söylesem

Sen de sever misin?

Anladım artık, kalbinde benim için bir yer olmayacak,

Bu kalbe sensizken de atmayı öğreteceğim

Kim bilir, belki de bir daha atmayacak

Kendime sensizken de gülebilmeyi öğreteceğim

Hiç bir zaman öncekiler gibi olmayacak

Biliyorum, ne yapsamda sevmeyeceksin,

Biliyorum, ne yapsamda başkasını sevemeyeceğim,

olmayacak...

Mehmet Ali POLAT