Hevin / Aşk -Sevda

Üşüyorum

Bilmediğim küflü şehirlerde sana d/üşüyorum

Sensizliği kuşandım bu gece Hevin

Hayatın yası boğazıma dizilmiş

Provasız hüzünleri teyelsiz tutturuyorum tenime

Yaralıyım

Kanadı kırık kuş gibi düşüyorum canım yanıyor Hevin

Şefkatine maruz kalmak için düşlerim

Sızılarımı salkım salkım döküyorum ellerine

Sarıpta koynuma saklandığım tutsaklığım

Gönüllü günahımsın sen

Çizdiğin satırlarda bana değen kelimeler

Kan kusardı dilinin hançeri

Bense diz çöktürdüm önünde bütün satırları

Bir yol düşerdi Hevin, düşlerimin ötesine

Çizgi çizgi yol alırdın kırlaşmış saçlarımda

Gözyaşı yollarımı arardım yüzünün coğrafyalarında

Hüzünün memleketine göç ederdik senle

Sen bilmezdin Hevin

Sana taşardım

Bir tek sana taştım

Bilmediğim ceheneminin d/iplerine

Islık ıslık döküldü avuçlarına heceler

Işte yaralı kalbim o miadın eseri

Yendiğim savaşlar sonrasında

Sana yenilgimin şehrinden kalan sol anahtarı

Yağan hüzün yağmurlar sonrası

Sanma ki ağlıyorum Hevin

Yok Hevin

Yok sakın bakma sen bana

Yüreğime sen kaçtın bu yaşlarım ondan

Gitme Hevinim

Gitme

Bir çocuğun dudağındaki ıstırap gibiyim bak

Gideceğin yer çok uzak, çalkantılı Hevin

Ondan gitme derim

Yoksa sızladığımdan, sana düşkünlüğümden değil

Boynuma dayadığın bir usturanın ucunda

Sallanırım mayistra gibi

Azgın kelimelerin içinde tutunduğum tek dil

Ayrışan ismimizin harfleri

Tutam tutam dökülecek saçlarımdan Hevin

Bir kuzey rüzgarı dolacak bağrıma

Uzatacağım kollarımı hazırım vur beni

Sen ipsiz günahları ı boynuma doladığında

Kimin günahıydı taşıdığım

Dönüp de arkama baktığımda ensemde kılıcının izi

Kutsal kelimelerinin önünde diz çöküp

Utandım kaldıramadım gözlerimi

Şair dilim tutuştu önce Hevin

Sonra ellerim alev aldı

Tutuşan ellerim yol verdi eriyip ayaklarımda

Şeytanın mağarasında son dedim

Bu son

Hiçbir günah dokunamaz artık bana

Düşürdüm dizlerine başımı

Dayadım hüzünlerimi kocabaşlı devin gerdanına

Durmadı saklanan meczup çifte başlı içimdeki duygular

Bir kez daha attılar beni aşkın günahkâr kollarına

Sen karanlığı yüzüne peçe ederken

Bir suskun kurşundu

Küflenmiş kelimelerime sarmaşık misali sarılan

Kederlendim keşişlerin solgun yüzünde

Gözyaşlarım dökülürdü çiçeksiz bahçelerdeki ayrık otlarına

Sen Besteyi Nigâr bir şarkının nağmeleriyle şaklatırdın dilini

Gözlerimden akan yaşlar çene kemiklerimde yol alırdı da Hevin

Kaldırırdım kollarımı

Bir zeybeğe dururdum da

Efkârımla efelenirdim

Olur, olmadık yerde

Arsızlığın kırbacını savururdun yüzüme

Benim ruhumda

Hiç ebruli renklerim olmadı Hevin

Eşkıya bir soğuğun içimde titremesi gibi seninle açıtı tüm renklerim

Bütün renklerin arasında bana en çok yakışan ebrulimdin

Ayaküstü kelimelerin aşkı dilenişi

Hiç yüreğim kıpraşmadı

Sana sızlıyorum sana Hevin anlasana

Mayistra (yel-yıldız yeli)