Hey Gidi Koca Çınar...

Köhne.

Yıkık bir ev

Duvarları hüzün boyalı

Akık renkleri

Soğuk buz mavi

Yalnızlık 0yalı penceresi

Perdesi siyahî

Sızmasın güneş diye

Işığı yok saymış düşleri

Gülüşleri? kedere davettir?

Susmuş...

Gözleri mahşer yeri

Kaç yüreği silmiş,

Kaç mevsimi devirmiş

Kaç aşka kafa tutmuş

Kaç defa ağlamış

Kaç kere kaçmış kendinden

Bilinmez....

Yaslamış buz mavi duvara

Sırtını ....

İsyanına şahit olmasın diye

Işıksız kalmış....

Külfetsiz düşlerine

İki oğul sığmamış

Varlığın yokluğunda

Koca çınar

Kökleri sancımakta.....

?Hey gidi koca Ahmet

Ayarsız altın gibi

Düşmüşsün el altına?

Deli sanıyorlar

O kendini sorguladıkça....