Hiç Gitmeseydim Kendimden

Ay, düşlerde şehvetli bakışıyla dehşet saçıyor

Beni kucakla ölümüne, virüs gibi gir kalbime

Dudaklarımda kurumuş gül, sırıtmadan gül

Aşk korkar benden kaçar

Sarmaşık hayaller beni sarar dört bir yanımdan.

Uzaktayım, dalar giderim kokmuş düşüme

Boşu boşuna çırpınma,çokta koymadı bu bana.

Kimsesiz bir ses haykırdı küf tutmuş kulaklarıma

Gözlerden akan çamur deryası koynuma girerken

Ağlar sevgili benden bilir acıları

Kanar ellerim, beni uyandırır yapmacıklı hareketlerle

İçime düşer ölüm meleği

Sitem edemem bile doğduğum geceye

Şizofren topraklarda gözlerim kanarken

Bulurum belki bir gün nefretimi yüzlerinde.

Düşüncem sen der, kalbim seni özler

Keşke hiç gitmeseydim kendimden

Kavgalarda kendimi dövmeseydim hunharca

Özgürlüğü bırakıp kapkara zindanlarda

Açtırmasaydı erkenden gözlerimi ölüm....