Hiç Üzmedim

soğuk akşamların sokağında..

dikildim taş gibi..bekledim..

gecenin bir vakti..titredim tir tir..

suskun mahzun..

yoktun..

halada yoksun...

kaldırım taşlarını sayar oldum..

boncuk sayar gibi...

loş sokak lambasının ...

esrarlı gölgesi..

sardı sarmaladı..

ne ooo!!!

ciğerimmi yanmıştı ..

bir kor ateş ..çöktü bedenime..

görüşmek yasak ..

der gibiydi ..

karanlık gardiyan gibi başımda...

dikilir olmuş..

sanki bekçi murtaza!!!

kahrolası soğuk..

bana erken ölümü gösterir gibi..

anca beraber diyor ayaz...

eyvallah kardeşşşş...

galiba , sorgu melekleri ..

beni sorguluyor...bana hep seni ..

seni soruyorlar.....

ama ...

ben seni hiç üzmedim ki....

cevap vermek ..

cevap vermek çok zor....

konuşamıyorum...

yutkundukça boğuluyorum..

boğazım kördüğüm ..

gözlerim dağlanmış gibi.....

hayalini bile...

göremiyorum..

ellerim buz dan kalıp olmuş..

çöktüğümü hatırlar gibiyim..

taş duvar üzerine..

duymuyordu kulaklarım..

gecenin sesini..

dudaklarım mühürlenmiş ..

kıpırdamıyordu..

söyleyemiyordum..

ne hasretimi..ne ismini...

yığılıp kalmış ruhsuz bir beden..

yanlız kalmış..küsmüşcesine..

kaderimin en zor günümü ne..

karanlıklar kol geziyor üzerimde.

zalimlik bu...

yoksa..

vefasızlıkmı desem..

geceye hakaretmi olur???

bilmiyorum..

bilemiyorum...

gecelere sığınma be güzelim.

intikamsa niyetin...

söyle çekinme...

küserek beni çözme..

çözme gönül bağımı..

ben sana..

demedimmi...

bana yeter..

kalbimin sana her baktığı ..

hislerine üzüntüyü ekleme .

üzme beni..!!!!!!

benseni hiç üzmedimki..

benim üzüntüm bana yeter..

hadi gel ...gelde gül ...

gül artık....

bence ..bencehayat...

gülmeye değer...