Hiç Yazılmamış Bir Şiirin Bitmeyen Mısrası

Neden böyle oluyor?

Kamaşıyor gecelerim yalnızlıktan

Anılar bakıyor bir aralıktan

Bir damla yaşına boğuluyorum

Kan ırmağı gözlerinin

Bir bakıma yalnızsın;

Kalabalıklar tutuyor

Bütün kavuşmalarını şehrin

Tuzak kurulmuş sevenlere..

Körüm bütün mevsimlere

Sabahlara doğuyor sancı.

Aksıyor zaman,

müebbetimiz kavi

Kim biliyor akşamı,

Kim uyanıyor sabahında

Tutamıyorum göğü,

yokluğunun zindanında

Elim kalem tutmuyor eskisi gibi

Yarım kalmış bir şiirin karanlığında,

Artık değilsin yürekten bir ses

Hasret gecelerine sinmiş bir nefes

Kalmamış belki aklında adım

Ne de beni anmaya mecalin

Bütün renklerim silinmiş

Artık keşkelerden kurulma bir hayalim

Bu sokak çıkmaz bana

Silinmiş cebinde adresim

Bu şehirden sürgün yemişim

Çoktan kapanmış çarşılar

Beşiktaş susmuş birden

Söndürmüş ışıklarını karşı kıyılar.

Bir çığlık bölüyor sensizliği

Barbaros uykusundan uyanıyor

Kız kulesi kızıllığa bulanıyor

Deniz kanlı gömleğini sarınıyor

Ve sen vurup gidiyorsun

Çıkarıp çıkarıp kalbimi gövdemden!

Belki ben çoktan..

Dilim varmıyor söylemeye

Susmuşum seni çoktan,

Baharlar dilenmişim sokaktaki borandan

Yağmurlu mevsimlerin,

O kırık iklimlerinde;

Kararıyor gülüşlerimiz,

Düşmüş dillerden şarkımız,

Solmuş saksıda filizlerimiz.

Sen ya hiç aramamışsan beni

Belki sana varlığım

Yokluğumdan ağır

Bu yaralı benliği

Yalnızlığımdan başka kim taşır?

Terk edilmiş diyarlar gibi

Hatıralardan silinir kimliğim.

Olsun yine de bir gün

O en bilindik şarkımız

Tozlu bir kemandan çalınır.

Limandayım, sensizlik çalar söylerim

Ben böyle her akşam

Çoktan günü devirmiş özlemim

Ben aşktan bilirim

Belki de sızmışım sarhoşluğundan.