Hicaz Akşamlar

puslu diriliş öyküsüydü

yıkık duvarın ardında kalan muamma

kaburgalarımı diktiğimden beri

bu şehrin gün batımlarına

göğsümde kızıl bir avuç

şakağımda güvercin sevişmeleri

hüznümü uçurdum

sırtımı yasladığım dumana

umutlar doğdu

yediveren

çömez kuzulara içirirken

nehir mavilerini

kuş uykusu düştü

hükmüne hazanın

yaprakları döküldü hayalin

öyle çıplak kaldık ki

öyle üryan

renklerine sarıldık

baharın

tanrı kundaklarındayız şimdi

yamacımızda kır çiçekleri

dünü kurşunlayan

zaman içiyoruz

ay dönümlü kadrandan

içimizde hicaz akşamlar ....