Hiçlik

HİÇ bir şeyin kalmadığında

HİÇ bir şey kadar

HİÇ sin işte

Aynada saçlarını tararsın

Pencere önümde kitap okursun

Camları buğulatıp, buğulatıp

Onu çok sevdiğini yazarsın parmaklarınla

Usulca ayaklarını toplayarak beklersin beklediğini

Çocuğuna sımsıkı sarılır kokusuna doyamazsın

Bir ağacın gölgesinde oturur karıncaları izlersin

Fırından ekmek çıkacak

Bir parça koparacaksın sımsıcak

Avuçların yanaklarına konacak

Biraz dalgın ama biraz da çaresiz düşünürsün

Mum ışığında resimler yaparsın

Ve kalpler çizersin HİÇ kırmadan

Önünde dizili sıra, sıra kavanozlar

Susuzluktan çatlamış dudaklarınla suskunluğunu satarsın

Basamaklarda oturup mektuplar yazar yırtar yırtar atarsın

Bir arkadaşının omzunda hayata tutunursun

Bazen bir şeyler söylemek

Avazın çıktıkça bağırmak istersin yapmazsın

Oturup iki bardak demli çay içersin

Kedine sarılır

Köpeğini seversin

Olmadı ayakkabı tamir edersin karda kışta üşürken ellerin

Sıcak nefesinle ısıtırsın nasırlı avuçlarını

Büyük şehir yalnızlığıyla bir başına oturursun kuş uğramaz parklarda

Yuvasız kuşlar gibi camilerde büyürsün

Minber diplerinde

Olmadı kapılar yaparsın be usta

Hep açılıp HİÇ kapanmayacak kapılar

Ya da gemiler oyarsın tersaneler de

Cam pervazlarından güneşin her zamanki gibi bugünde battığını seyredersin

Küsme hayat gelin

Gidiyorsun bak

Yılgın ve bitkin Oturma öyle çocuk

Kalk çelik çomak oynayalım

Anne bana masal anlatır mısın?

Ama içinde kaybedeni ve gidenleri olmasın haa anne

Olur mu?

Aynada saçlarını tararsın ayla

Avluda mektubunu okursun ayla

Sırtında bir dolu dikenli çalı taşırsın ayla

Otur da annen tırnaklarını kessin ayla

Nasılsa HİÇ bir şeysin

Yok, bir şey ayla

Binlerce yıl önce kapanmış kapılar hala kapalı

Tutuklu gökyüzüm

Mühürlü gökkuşağım

Ve yıllardan beri durgun akıyorlar nehirler

Yok bir şey ayla

Sen saçlarını taramaya devam et

HİÇ bir şeyin kalmadığında

HİÇ bir şey kadar

HİÇ sin işte

2010-08-24

21.30