Hiçlik Yankıları 2

Hiçlik yankılarından arda kalan sessizlikte

Gölgeler kendi gölgelerini kemiriyor artık

Yorulmuş bir karanlıkta,

Suskunluğun küflenmiş duvarları

zamanın iskeletinde sallanıyor.

Ben,

Kendi gölgemin bile terk ettiği

Bir boşluğun eşiğinde sallanıyorum.

Küllerimin içinde

Adı silinmiş bir mezar taşı arıyorum.

Zaman, pas tutmuş zincirleriyle

Bileklerime dolanıyor.

Her saniye, küflenmiş bir bıçak gibi

ruhuma işliyor.

Bedenim yok

Sadece,un ufak olmuş bir sessizliğin

Toz zerresiyim.

Rüzgâr bile beni taşımıyor artık,

Çünkü rüzgâr da ölü.

Ne gökyüzü kaldı üstümde,

Ne yerin sertliği altımda.

Anlar, çürük köprüler gibi kırılıyor;

Adımlarım yere basmadan yok oluyor.

Kelimelerim,

Yarıda bırakılmış dualar gibi

Havada asılı kalıyor.

Ne bir ağız buluyorlar,

Ne de bir kulak.

Onlar, kendi gölgelerinde çürüyen

Sahipsiz harfler artık.

İçimdeki rüzgâr bile öksüz

Esiyor ama yönsüz

Üfledikçe dağılıyor,

Dağıldıkça kendini yok ediyor.

Gökyüzüm, çatlamış bir cam parçası

Her bakışımda gözlerimi kesiyor.

Yollarım, kendini yutan yollar.

Her adımım çürüyen bir yaprak gibi

Yerle temas etmeden düşüyor.

Artık kelimelerim yok.

Dilimin küllerinden hiçbir ses doğmuyor.

Yalnızca içime çökmüş bir yokluğun uğultusu var.

Ve ben,

Ben bile değilim artık.

Kendi ismimin gölgesini yitirmiş,

Yüzümü yokluğa gömmüşüm.

Bir aynanın kırık parçaları bile değilim.

Şimdi,

Hiçliğin bile unuttuğu bir noktada

Kendime soruyorum:

Var mıyım?

Yok muyum?

Yoksa

Çoktan yokluğun da ötesine mi sürüldüm?

Cevap yok.

Çünkü beni tarif edecek bir yokluk bile yok.

Ben, adı silinen

Hiçliğin içinde kaybolan

Kendine bile yabancı.

Yokluğun en sessiz yankısıyım.