Hiçsel Bir Mesele

.

herşey tuzpembe gözüküyor gözüme

sanki

üff desem dağılacak dünya

gülümsüyorum

şehrin kapanmayan yaralarına inat

dudaklarımda

uhdesi yarım kalmış dualar

sanki yaktığı herşeyi

küle döndürmeyi gelenek sayan birisi

hiç olmamış gibi hayatımda

ve her defasında yeniden

küllerinden doğan ben

hiç gülmemişim gibi acıya

gülümsüyorum işte

hiçşey yolunda gözüküyor gözüme

sanki

bir kuşun kanadından düşmüş dünya

beş vakit intihar kılınası yalnızlığımda

gözlerim bilfiil hüzün işgali

bu dikiş tutmaz

kabuk bağlamaz halim

hayra alamet değil...

amma ulu bir ağaç kadar ulu

amma devrik bir cümle kadar devrik

yaşamaya çalışıyordum oysa

ansızın değişmeye başladı hayatın rengi

inceldiği yerden kopar oldu sevinçlerim

annemin artık

kirlenen yüreğimi çitileyemediğinden belki

herşey farklı gözüküyor gözüme

sanki

dokunduğum yerden dağılıyor dünya

göremiyorum artık

bir bebeğin ilk ağlayışında yeşeren umudu

gün ışığına serdiğim hayalleri...

aslında değişen bir şey de yok biliyorum

bulutlardan ekmek yoğuran anneler

bu karanlıkla karışık yağan yağmur

ve paçası kınalı türküler

her şey eskisi gibi

ayrılıklar hala jilet gibi keskin

mayınlar hala serseri

değişen hiç bir şey yok biliyorum

aşırı yalnızlıklardan müzdarip olduğum şu aylarda

her şey farklı gözüküyor gözüme

çünkü;

o gitti...

Not: Bu şiirde anlatılan tüm kişi, kurum ve acılar tamamen onsuzluk ürünüdür.