Hükümsüz Aşklar

Hükümsüz bir aşkın son çığlıklarıydı

Gecenin sessiz karanlığında boğulan

Ve rasyonalist aş(ı)kları vardı artık dünyanın

Tensel bir tınının basitliğinde kaybolan

/Bir sanrıydı sanki bütün umutlar/

Savaşların boğuk postal seslerine inat

Kalp atışlarının cılız feryadıdır duyulan

Yokoluşlara gebe bütün zamanlarda

Bir çift yürek var unutulan

/Kaybedilmişliğin kayıtsız çaresizliğinde/

Tek s/ilahları ellerinde kalan acınası gurur

Ne bir sınır tanırlar ne bir kuralları var

Yoketmekte ustadır sevgisiz kalan ruhlar

Bilmiyorlar! Kazandık sandıkça asıl kaybeden onlar

/Yeşerirdi mutluluk çıkarsız sevgilerin sinesinde/

Bir karanlık boşluk alır da beni

Söndürür içimdeki tüm iyilikleri

Can almaya bayılan ey insanoğlu insan

Anlatmaya yeter mi dertlerimi bu lisan?