Hükümsüzdür

Kaç mil uzağımda kaç nefes yakınımdasın

bilmiyorum

hangi şehrin yanık bağrında ısınır nefesin

hangi sokak sarıp sarmalar gidişini

ya da hangi yol getirir seni

nezdinde gözleri temyize çekiyor bulutlar

gidişim toprak kokuyor

hükümsüzdür her harf her satır ...

Umut penceresini açtı ey yar

avucunda eriyip yüreğinde dirilme vakti

bize bahşedilen filizler yeşerecek göğümüzde

incinmiş inci yüreğimiz yeniden hayat bulacak mavilikte

sonsuzluğun nefesini yudumlarken

isyana yeltenmeyecek yüreğimiz

bir son düşleme ey yar

bir son yok bize umuttan başka

biz ki sevmelerin ruhundayız

biz ki pamuklara yatırmışız sevgimizi

sıcacık bir somon ekmeğinin kokusu gibi

sıcak bir çayın dumanı gibi

ya da kırk yıl hatırı olan kahve telvesiyiz

biz ki özlemle tutuşurken hasrete sarılırız

zaman diyorum ey yar zaman

an gibi kısa kalıyor üstümüzde

kırıldıkça bir dalımız yenisi yeşeriyor yüreğimizde

aynı acıyla aynı yaşla

bu kadar severken nasıl incitirim seni

nasıl dökülür dilimden ölümün sesi

nasıl anlatılır ki gidişim

senden nasıl gidilir bilmiyorum yar

bir acı dolaşıyor hücrelerimde

uyutmuyor yüreğimdeki sızı

nasıl anlatılır nasıl uzanır yüreğim yüreğine

ey yar

sitem değildir sözlerim yüreğine

yara açmadan vedadır sadece

ah hüznüm yüreğime sızım sızım akan

dur durak bilmeyen nefesim

sensizliğin gergefinde savruluyor ruhum

duyuyor musun sancıyan göğü

görüyor musun yüreğimden düşeni

sağanak sağanak sana üşüyüşlerimi

çek kara bulutların ipini

ey yar

sessizliğin yankısıdır çınlayan

bir uğultunun boşluğunda

yeni sancılar doğuruyor yüreğim

bana seni anlat,bana beni anlat

iğde kokusunda mest oluşumu anlat

papatyalara düşen çiy damlalarını

anlat

toprağına nede yakıştı de

ellerini anlat mesela

acıtacak biliyorum ama ben seni duyuyor olacağım

varmışım gibi

gitmemişim gibi

yeni bir düşe başlar gibi

bana seni anlat…