Hüznü Çiz

hüznü çiz ressam,

hüznü çiz fırçan giderse.

bırak dağı-taşı,

bırak dereyi-tepeyi,

sen hüznü çiz.

unut bildiğin tüm renkleri,

varsın gri olsun her şey

hafiften siyaha çalan.

vur fırçanı

vur ki açılsın dertlerim bir bir.

bir şehir çiz,

sokaklar,

caddeler,

yollar

ve evler olsun.

içinde insanlar...

insanlar ki çeşit çeşit,

insanlar;

dili-dini,

işi-gücü

boyu-posu,

rengi-kokusu

memleketleri bile farklı olsun.

sen insanları çiz ressam

hüzün aralarında dolaşsın.

hüznü çiz ressam

yani beni...

beni çiz.

tüm insanlardan farklı

fakat göremesinler yine de.

gri bir bulutun altına sakla

ölüm gibi sessiz ve soğuk.

bir kalp yap

içine koy,

ama demirden olsun,

kırmasın artık kimse,

kıramasın.

ya da sen en iyisi mi

bulutların altına

bir mezar çiz sahipsiz,

buraya kadardı de

buraya kadar

istersen yazıyla altına,

dön ve git sen de

sonra kendi renklerine.