Hüznüm Taşıdı T'onlarca Yolu

T'onlarda birikmişlik içinde hüsranım

Neye ulaşsam hep uzak kalıyorum

Hani kaderin aynasını alıp tutardık ya yüzümüze

Hani hüzün düşerdi gözlerimizden

Hani düşerken o da ağlardı..

Sonra yel alırdı hüznü, dalgalanırdı özgürce

Özgür sanardı kendini, bilemezdiki içindekini

Ne öfkeyle, ne matemle, ne acıyla düştü gözlerden

Öyle ki düştü gözden bir hışımla, ışık yetişemedi ardından

Ve ardından bakakaldı donuk gözler

Ardında kaldı iki dudağının arasındaki puslu sözler..

Hüzün taşıdım t'onlarca yolu..

Hiç kalkmadım ki yerimden.. yıllarım kalktı gitti

Kalktı ki düşünseldi hareketim fizikseldi yorgunluğum..

Oturdu yüreğim t'onlarca yolu..

Ve paylaşıldı hüzün oradan oraya ve aşıldı ırmaklar, dereler

Ve kıt'alar aşıldı, her yürek kendinden bir şeyler buldu hüznümde..

Hiç kalkmadım ki yerimden, hüzün taşıdı beni..

T'onlarca yolu misafir etti hüznüm, bense oturdum yerimde..

Çünkü yorgundu yüreğim, çok taşıdı yük

Alışkın değildi, baki değildi, elif değildi ki kalsın ayakta dimdik!

Ve gözümden düştü hüzün.. yel aldı götürdü.

Götürdü ki paylaşıldı hüznüm tıpkı

Tıpkı cebindeki paranın bir gün onun cebine girme ihtimali gibi..

Tıpkı uçan kuşu o da seninle aynı anda gördüğü gibi..

İşte böyle bir şeydi yorgunluğum.. ben hiç kalkmadım ki yerimden

Hüzün taşıdı beni..

O aldı t'onlarca yolu...

Sevgiyle.. Aşkla.. Birikmişliklerle..

Hüzün taşıdı beni..