Hüznümün Çocuk Yüzü

annem'e...

hani saçlarımı yıkadığım o dağ sarnıcındaki rutubet kokusunu alnıma sürdüğüm günden beri, mutlak bir nemin bağıl telaşı içerisinde kıvranmaktayım... coğrafyam küle karmış, serapta gözlerimden damlayan muson yağmurlarına adanmaktayım. hangi kavmin ilahi ezberidir bu okunan ezanlar ve hangi suskunluğun döşümde bıraktığı ayettir gözlerin. yok, bu böyle olmayacak... yatsıya müteakiben kılınız namazımı, teheccüd bir acıyla sol omzumun kanında boğulmaktayım. kapa ışıkları anne... sen de en az okuduğun masallar kadar yalansın. ben özümün realitesinde, iblis teranesinden yansıyan yasadışı günahlarımın rüzgârında boğulmaktayım...

bilmiyorsun anne / anne bilmiyorsun

beşinci mevsimde

otuz ikinci takvim günü

ve hep yirmi beşinci saat

çözümsüz denklemler boyu / biteviye yaşıyorum

nedensiz

kime ruhsatlı olduğunu bilmediğim bir can taşıyorum

azrail'in dudaklarından emdim

ölümlerin en şehevisini

gümrah ırmaklar ardında

küçük bir kız çocuğunun intiharıdır çakıl taşlarım

anne bilmiyorsun

kal u beladan doğup arafa coşuyorum

o gitti anne / gidiş yoluna ekmek kırıntıları atarak

kor bir aydan ibaretti gece / o gitti

sonra ben döndüm onun gittiği her yerden

kasıklarımdan doğan bir soluk öylece bitti

başka bahar anne / belki de başka bir yaz

duasız tükenen gecelerim şahit

belki de bu yüzden sevmedi tanrı beni

bilmiyorsun anne / ama o biliyor

bedeninde utanç / gözlerinde kuşku

beyninde firavundan yadigâr bir sinek uçuşu

bağışlamasın beni anne söyle tanrıya

şüphesiz,

'parmak uçlarında yürür gibi yaşamak

onursuz mutluluklar bağışlıyor insana'

ey karilerim siz! belki fazlaca kızgınsınız bana, belki de bu kadar uzun şiirler yazdığım için bileklerimi keseceksiniz. ben hayatı seçtiğim o kısacık çöpün kaderinde, uzun uzadıya ve mesnetsizcesine yaşadım. bundandı tattığım her er teninin kokusunda, lime lime dökülen uzun imgelemler taşıyışım. ah sevgililerim, itiraf ediyorum, hiç birinizi sevemedim. benim taptığım aşktı, aşkı gözlerinizle başkalaştırdım. afedersiniz...

bugün altı haziran anne ve ben yine öldüm

ölümü öldüre öldüre ölümsüzlüğü öldüm

darmadağın bir kadının derli toplu diz(e)leri olamaz

şimdi tesadüfî günahlarıma tapıyorum

furkanı kopardım boynumdan

bile bile ladesim / batıla sapıyorum

(yanlış anlaşılmasın furkan diye bir erkekle yatmadım)

çünkü nehirler öptüm

yosun yitti düşlerim

bilmiyorsun anne / anne bilmiyorsun

hani o yol sonundaki köprü de olmasaydı

olmasaydı o köprü ne olurdu anne

ah! ne vakit o köprünün altından geçsem

şehrimin fahişeleriyle empati yapıyorum

ay kor değil artık / gece kurşuni

gün canlara gebe / ben depresif iç çekişlere

antidepresanları almadan uyudun mu güne

ah insan nasıl da özlem duyuyor düne

özlemden nefret ediyorum anne

şimdi didaktik bir şiirin kalbine gömün beni

ruhuma sagu söyleyen o aksakallı şaman

ve ellerinde kırılan tüm kopuzlar benim olsun

bilmelisin gözyaşlarını nasıl da akıtıyor toprağa

başucumda devleşen o limoni balbal

bilmiyorsun anne / anne bilmiyorsun

ben ayş'a küsüyorum

ayş yaprağa...

bir defa olsun bil anne / ne olursun

gitmek bazen en erdemli yenilgidir aslında. gidiyorum... izbe bir dizenin darağacında rötarlı kan kayıplarına gebe kalıyorum ve kalbimden defalarca kürtaj ettiriyorum aşk denen o melun cenini. kahretsin yine, yeni ve yeniden yanıyorum. ah selim... her düşüşünde öpseydim kanayan dizlerini, koşar mıydın yeniden hayata? hep senin yüzünden tutunamıyorum. şimdi bir fatiha elzem bana; mağfireti haktan sanıyorum. anne bilmiyorsun; saçlarımda unuttuğun kırmızı firketeyi nardan, alnımda bıraktığın buseyi hardan, gelinlik sandığın o ak kefeni kardan tanıyorum. vicdanın varsa azad et beni, olmadığın her lahzamdan utanıyorum...

haziranikibinon / ankara