Hüznün Bereketi

Islaktır hayat sayfalarında hüzün

Yağmur getirir kurak ovalara

Önce düşer toprağa kağıtta mürekkep olur

Sonra en siyah şeyleri yazar toprağın bağrına

Bir damla gözyaşı sanırsın önce

Sonra anlarsın ki dere bırakmışsın toprağa

Ne kadar hüzünlendi bak toprak

Bu söz bile yetti bak

Ne keder dolu ne büyük hasat

Ne ektin ne biçtin baksana bak

Verirsin toprağa hüznü elden ele

Sonra alırsın mendilde siyah bir leke

İşte hüzün böyle bereketle gelir

ekriğinle biçtiğinle bir volkan gibidir

Ekmeye gelince tohumu az ve kolay

Biçmekte ne zor ne çok şu hüzün...