Hüznün Rengi Siyahi

zamansız bir mevsimde açtım koynunda

koca bir kıştan sonra,erken gelen bir bahardım

aslında tenine her sokuluşumda

bu aşkın günahından korkardım

takvimin ilk yaprağında,ocak sabahına uyandım

asi bir lodos eşelerken saçlarımı

gölzerinin yeşilinde buldum kalbimi

yakut gibi parladıkça ışığın

şarap gibi mahzenimde tatlandın

okşanmaya muhtaç bir çocuktum

beni büyütmeliydin aşkınla

gömleğinden fışkıran kokuna

kadınlığımla sinmeliydim

liman boş diye yanaşırken gönlüne

en kısık yerinde sesimin

tutulmuş bir ay gibi

artık ebediyen senindim

güz ekili gözlerine

bir şebboy olmaktı niyetim

lakin düşlerinin hasadına

yıldırımlar düşeceğini nereden bileceketim

zamana d/okunur

aynada solgun yüzüm

hüznün rengi siyahi

aynı ölüm gibi

içinde rehin bir gelin

avuçlarında kızgın küllerin

şekil almak istedikçe

sürüklenir intizarına birilerinin

aklıma düştüğün o gün

iğde çiçekleri açmıştı gecelerimde

ve keskin kokulu

bir ten yanığıydı_tüten burnumda

geçtikçe bir adım önüme

arkanda adımlarım aksadı

zamanın bu oynak saatlerinde

ağlatmakmış meğer,yelkovanla,akrebin maksadı

tekmil acılar yol alacak

hayatın karalığı vurdukça yüzümüze

yandığım o gün ki tenini

yaşlı ve yaslı bir kadının ruhu okşayacak.