Hüznün Şairi_coşkun Mutlu
Gönlümün soluğuyla, düşlere dalan hüzün
Sisten gömlekleriyle, yüzüme perde çeker
Hasretin sancısıyla, camlarda solan yüzün
Ömrümün son demine, ölüm toprağı eker
Apansız geldi hazan, soldu şimdi gülüşüm
Yarınsız günlerimde, haberini beklerim
Son yaprağında ömrün, sızlıyor şimdi düşüm
Hicran olan gönlüme, gözyaşımı eklerim
Ankara aşkın kenti, hatıralarım sırdı
Yağıyorken yıldızlar, gecelerim soğurdu
Ay yüceltir ruhumu, rüzgâr dalımı kırdı
Can çekişen anılar, hasretini doğurdu
Hiç incitmedim seni, gözlerinde sürgünüm
Ruhumu yitirmişim, ömrümün sonyazında
Gönlümün çığlığında, sevdalara durgunum
Susar birden gözlerim, hasretin ayazında
Ruhumun yağmurunda, gözyaşlarım ıslanır
Kanar kalbimde yaram, sızlıyor şimdi canım
Hırpalanmış ömrümde, şafaklarım puslanır
Yorgun dağlar gibiyim, içime akar kanım
Umutlara yürürken, ıssız gecelerimde
Kırılınca düşlerim, sevdalar bitirdiğim
Gönlümdeki hislerin, titrer hecelerimde
Ankara hüznün kenti, ömrümü yitirdiğim
Buhranlar içindeyken, ağlamasın lâl gözüm
Gökkubbenin altında, vurun ki aksın kanım
Hüznün şairi oldum, bitiyor artık güzüm
Giderim bu şehirden, vuslata ersin canım