Hüzün

DİYEMEDİM

Saray burnunda bir bankta oturuyorum

Vücudumu delip geçen kuru bir ayaz var

Ama hissetmiyorum yalnızım ve ağlıyorum

Şahidimdir aç kalmış zavallı martılar

Soğuktan uyuşmuş donmuş parmaklarımda

Güçlükle tutuyorum sigaramı

Çekiyorum sigaramı duman duman

Üzerime yalnızlığımın tütün kokusu siniyor

Aklım İstanbul'un semalarına çıkmış

Kaderim Saray burnunda canıma kastetmiş

Üzerimi yalnızlığımın korkusu sarmış

Hayallerimi dalgalar almış gitmiş

Aslında buradan sana seslenmek istiyordum

/Geri dön ne olur/ gitme demeye gelmiştim

Birden yanaklarımda bir sıcaklık hissettim

Ağlamışım....Diyemedim..

H.K 14.05.1998