Hüzün

Apansız bir yağmur başlar

Bir bebek düşer salıncağından

Bir anne uyanır yorgun uykusundan

Bir rıhtım kenarında

Bir adam atlar denizin koynuna

Hüzün perileri dolaşır evreni baştan sona

Acıları toplar usulca bırakır koynuma

Ne adamın umutsuzluğu kalır

Ne de bebeğin çığlığının yankısı

Hepsi biner omuzlarıma

Hüzünle sevişirim

Akşamdan sabaha