Hüzün Denen Kalkan

Acılar, hüzünlü insanlar gibidir.

Yalnız yaşamayı severler.

Aynen hüzünlü insanlar gibi,

Birbirlerini çekerler.

Acılarını karnında bebek gibi taşırsın.

Fazla kahkahayla düşük yapma riskin var.

Doğduğundaysa hüzünlerinle emzirirsin.

Anneleri ve babaları vardır bizim gibi

Bazı zaman evlat edinirsin acılarını

Hayat seni çok yorar ve bıktırır ki

Kopamassın onlardan hiçbir vakit

Çaresiz iç çekişlerle birlikte

Emzirirsin hüzünlerinle

Bir zaman sonra...

Yaz gününde sonbahar ayazı gibi

Nisan ayında bir kış sabahı gibi

Bir an gelir geçer.

Ve o acıyı başka kollara yüklersin.

Kızgın bir güneş doğarken

Evladını başka kollara verirsin.

Üzmez bu seni oysa ki

Belki de derinden yanar için

Acılarından kurtuldun

İnkar edilemez mutluluk

Öyleyse artık kalmadı

Hüznün kalkanı

At kendini denizlere,

Koş yaylalara

Ama olmaz sen acılara bağımlısın!!!