Hüzün Deryası

Yine bir hüzün dalgasındayım

Her yana savruluyor umutlarım

Yasasın dıyorum ölüme

Soguk hava doluyor cıgerlerıme

Gözlerımde belırıyor kımsesızlık

Benden evvel seslenıyor sevgılıme Necip

"Kaldırımlar,"dıyor "İçimde kıvrılan bir lisandır"

Devam ediyor iltifat etmeye

"Uzanıverse gövdem, taşlara boydan boya;

Alsa buz gibi taşlar alnımdan bu ateşi.

Dalıp, sokaklar kadar esrarlı bir kuyuya,

Ölse, kaldırımların kara sevdalı eşi.."

Suskunlaşiyor ruhum

Yine damlıyor gönül kuyuma bir bir umudum

Necip'in içindeki ateşi alıyorda sevdiğim benim kimsesizliğimi neden yüzüme haykırıyor diyorum

Aldatılan aşığın huznu de bınınce omuzuma

İyice agırlasıyor bedenim

Omuz atan ruzgarın sertlıgıyle devrılıyorum

Kapanırken gözlerim yine kendime karşı devleşiyorum...