Hüzün Kardeşliği

Ey ruhunu kirpiklerinin gölgesinde

Duygusal bir çöp gibi yumanlar

Gerçeklik de büyüyle doludur, gelin, bakın.

Bir şey göremiyorsanız hala

Avazınız çıktığı kadar susun

O gün geldiğinde, o meydanda

Kendinizi koyduğunuz yeri

Hatırlamıyor olacaksınız.

Kendi kendini içen bir evren devriliyor

Kavun kokulu akşamüstüme

Hep öyle oluyor bu saatlerde.

Hep öyle.

Kırık bacağını

Göçe zorlanmış bir şiire yaslayan

Dudağından affını isteyen bir gülüş

Ok atmayı öğreniyor

Süt çeşmesinden dökülen alfabeden.

İçtin mi hiç?

Zenci bir kuş konuşmayı öğreniyor

Balçığın ortasında

Yürekleri elma kokan çocukların

Kırgınlığından.

Karanlığın içinden güneş içerek

İlerleyen azınlık

Başkası için kendinden vazgeçenler sokağına yürüyor

Ellerinde çatık kaşlarıyla

Bir ülkenin kalp ağrıları.

Bu gözyaşı parkının orta yerinde

Utancıyla sohbet edip

İnsan denen çöle

Kaybedilecek kavgalar tasarlıyor

homo sapiens.

İki masalı birbirine çarpıp

Ateş yakan kutsal heykellerin

Ve çantalarında kanun hükmünde

Rüzgârın alaycı müziğiyle

Kentimizin yarasında yüzüyorken

Ruhları taş kesilmiş hükümetler.

Siz nerdesiniz ey cümlenin gücüyle böbürlenen yazıcılar.

Etrafımda ördüğüm bütün o duvarlar arasında

Gizlice ve haddi olmadan yeşeren taşkıran çiçeklerinin

Yolda buldukları unutulmuş bir düşün kenarına çömelip

Yalınayak

Anlamı sökülüp alınmış bir cümleyi uçurtma yapabilme gücünü

Ve bir dipnotun, dünyanın kirlenmiş bütün sayfalarına isyanını

Anlayabilmek; bir erdemdir sancıların toprağında, hep erdemdir.

Onlar için-se;

Görüntü alanındaki leke.

Ve sonra deli gibi hissediyorsun, sıkılmış bir yumruk gibi

Hissediyorsun, ayrıntılardan süzülüp damarına yayılan kalsiyumu

İçindeki ayaklanma bayrağının göndere çekildiğini

Tepe taklak devirebileceğini hükümdar heykellerini.

Siz nerdesiniz ey burnu bile kanamadan devrimci olan elit demokratlar.

Görüyorsun, gözlerinin içindeki siyah yelken

Yırtılırcasına görüyorsun

Her şey gözlerinin önünde oluyor

Hep öyle oluyor, önünde içi boşaltılmış yedek kaderin

Önce ruhunu alıyorlar senden, sonra uyarı ateşiyle uyanıyorsun

Kalbini çekmecesinde saklayan adamlar geçiyor

Dağılmış, tehlikeli ve gürültülü bir tımarhanenin

Tozlarını serpiyorlar pasaklı zamanın tarihçesine

Karanlık uzaklardan yeleleri duman içinde gericiliğin atları

Soluk soluğa öfke saçıyorken dilin periler ülkesine

Siz hep ordasınız güzel sohbetli salon şairleri

Yüzünüzde dudağıyla barışık gülüşlerinizle

Duymadan boynu kırılmış çiğdemlerin hançerlenmiş sesini

Siz hep ordasınız, kımıltısız.

Ve şair ki

Hüzün kardeşliğinden

Kanatlanan

Nuh'un güvercini gibi

Önce ölür-sonra-

Geri gelip rapor verir

Yeryüzünün kalın ve kanlı kabuğuna

Ve gerçeklik büyüyle doldurur vazosunu

Sunmak için bir ütopyayı

Gökyüzüne bakan insanlara.

...Orda

mısınız?

27 Aralık 2010