Hüzün Sireni

(bir melek ağlıyor

dizlerine vuran kentin mezbelesinde)

arkaik düzende didişen zaman

anomik bilince teslim

vahşet kültürüyle yazılır bir devrin hikayesi

insanlık ağacı sökülüp çürümeye terk edilir...

hain eller günahsız tenler üzerinde

çaresizce çırpınır bedenler

kulak verin geceyi bölen bu sese

kesin hançerle yüreğinizdeki mührü

karanlığı yırtan acı çığlıkları duymaz mı kimse

kim bu günahın bedelini öder

lanet yağarken üstümüze

dipsiz kuyunun içinden taşar kederler

sözler düğüm dilimizde

ruhumuzda ateşten kraterler

sökün gökyüzünü

yıkansın yağmurla utançtan kızaran yüzler!

hangi boşluğa sığar ölüm

içimizde hüzün sireni çalarken

kundaklanan kent sorgular kendini

hangi kitaba sığar

hak mı reva mı yazgının böylesi

kim sahiplenir bu utancın vesayetini!

sen rahat uyu meleğim

kaldır yüzünden esmer örtüyü

derin bir iç çekişle göçerken

kınalı ellerinde zemheri

canhıraş işkenceyle gözlerinden fışkıran alev

hiç ama hiç aklımdan çıkmıyor ki!