Hüzünlü Sonbaharın Şarkısı

eskiden,

bende sizler gibi

sararmış otlar arasından

batan dikenleri umursamayarak

şarkılar gibi neşeli

şarkılar gibi bir kadını anlatan

-kadın nedir bilemeden daha.

daha gönlüm aşk'a düşmeden anlayacağınız

serin bir gölgenin avuntusunda

suya bakan insanlar tanıdım ben.

şimdi bir köşede bir otelde biliyorum,

güzelliğin bir cephe olarak kullanıldığı

temiz odalara açılan kapılarda,

tutuşmuş ellerin getirdiği yalnızlıkla

kıyısında oturmuşken gecenin

-geceyi bilemeden daha

küçük bir serçe gibi tedirginliğini taşıyarak

aynaya bakan insanlar tanıdım ben.

yeni bir hayatı çizmek gibi belkide

yetmezliğin karşı kıyısı

kanadına mecbur bir kuş renginde

gitmek gibi ortasındayım dünyanın

kendine inanmak kadar geçici.

üzgün bir sonbaharın yapraklarında yaşlandıysam eğer

solan her bir çiçekte kuruduysam yada

tekrar etmenin getirdiği yorgunluksa belkide yaşam

bulsun beni,

kanayan elleriyle ne olmam gerektiğimin toprağı..