Huzur Evinde Bir İhtiyar

Oturup pencere kenarında

Yıldızları izlemekten başka

Hiç bir işe yaramıyorum.

Belleğim zaman zaman yiter,

Ve o vakitler hüznüm iç çeker.

Annemi hatırlıyorum

Eli kınalı kadını.

Bulutların üzerine oturmuş

Yagmurla bir iner pencereme,

Rengi solmuş,bakışları yorgun

Alnında babamın izlerini taşır.

Bu kadar ihtiyarın arasında

Nasıl mutlu olabilir insan?

Burası tamamen yaşarken ölen

Ak sakallı,bastonlu adamların

Rüzgarda titreyen bedenleriyle dolu.

Ve şimdi yazıyorum sizlere:

Yoksul olmaktan başka çağresi olmayan

Eski türkülere kulak verecek kadar diri olan,

Bu ezgilerde yeniden doğan

Sanki çiçekleri büyütüyormuş gibi

Yarının gücünü, taşımaya hazır olanlar

Yinede inatla tutun elinden yaşamın.

Ben ihtiyar adam

Hergün sabah kahvesi elinde

Seyiren gözlerin bakışıyla

Dışarda boy verecek umudun

O güzel resmini arayanım..

Huzur evinde bir bunağım

Evlatsız,yarsız olanlardan.

Sizler beni okurken

Sizler umuda yol alırken

Bulutlardan el sallayanım..