İç Kale

Büyük bir kale

İçimde

Ondan da büyük bir iç kale

İçinde....

Her adım attığımda

Tökezlerim

Yıllardır direnirimde

Ruhum izinsiz açılır

Güçlü bir el

Zorla arkamdan iteler..

Kesif bir koku duyarım içinde

Aynı oranda

Kolumda bir korku

Ürperirim....

Göz gözü görmezken

Hayret ederim!

Nasıl olurda

Evrenden uzaklaşan sözler

Duvarda bu kadar net okunur ...

Sonra;

Sisler içinden

Siluetler belirir bir bir

Hepsi aynı anda konuşmaya başlar

Duyarım

İçlerinde değişen yok

Nasıl olur?

Bir kişi bile değişmemiş...

Kızarım kendime

Nasıl izin verdim

Hepsi elini kolunu sallayarak

Göz bebeklerime bakarak

Girmedi mi içeri?

Hızlıca demir kapıyı sürgülerken yeniden

Her yerim bembeyaz olur

Yüz yıl yaşlanırım birden

Bilirim

Tekin bir yer değil

Yaşımı değiştirir

İklimlerimi değiştirir

Bir zaman

Mıh gibi çakılı kalırım

Nefes bile alamam

Yeniden öldüm sanırım.....

Her giriş çıkışta

Anahtarları saklarım

Ardından

Üç günlük bir uyku...