İçbükey

Suskunluğum en büyük gerçekliğim olduğu anda

Ölümüm yakındır bilirim...

Umudun yorgun akşamıydı

Yaşanan an!

Solgun iklimlerin

Yalancı uçkurunda

Yeni sevdalar başlamaz oluyordu..

Görünmez bir el

Başımda dönüyordu durmadan

Mantıksızlıklar kaplıyordu benliğimi

Olağan altı hallerde

Gidip sevdaya dayatıyordum benliğimi

Çapalıyordum akşamın hüzünbazlığında

Evrimsizleri tarlalardan

Toprak yürek yürek acı kokuyordu

Ve ben bilinmezliğin en doludizginini yaşıyordum

Umut muydu aradığım

Yoksa umutsuz bir sevda mıydı bilmiyorum...

Geceler alır mı koynuna beni bilinmez

Bilinen tek gerçekliğin yanlışlığım olduğunu biliyordum

Yanlış bir zamandı yaşanan

Ve sen düşlerim de bile değildin

Sen yüzüne umutlar balçıklayan

İhaneti dolu dizgin yaşayan

Ölümcül kakülleriyle cinayet kadın

Umudu seninle yokolmak bildim ben

Bu şehir taşıyamaz oldu ağırlığımı

Bastığım her yer eziliyor altımda

Bende dipleniyorum gittikçe

Gözlerinde öyle değil miydi

Öncesinde umut

Sonrasında bir cinayet kuşanan

Faili belli bir meçhul

Günden güne çekmekteyim kendimi

Boyutundan

Ölümü sezinleyen ve yalnız bir mağrurla

Bekleyen kuşlar gibi...

Çevremdeki herkes gittikçe yabancılaşıyor

Kimseyi bilmez oldu benliklerim

Biri diğerini de tanımaz oldu içselliklerim

Köşebaşlarında bir cinayetten başka bir aşka

Dönüşüyor tüm benliklerim

Ama damarlarımda dolaşan kin

Damarlarımı zehirleyen nefret

Islık Yüzlü Çocukluğumu öldüren

Sen...