İçerdeki Şafak

Gerçek zindan, taş duvarlar değil,

İnsanın ruhunda oyduğu o karanlık kuyudur;

Orada zincirler bile paslanır,

Ama umut, öyle sessiz çarpar ki

Bir damla suyun kayaya inatla vurduğu gibi.

En koyu gece, göğsünü daraltan o ağırlık,

Aslında şafağın kapıya dayandığı andır.

Karanlık o kadar derinleşir ki,

Yıldızlar bile içinden doğmak için sabırsızlanır.

Pes etmenin eşiğinde titreyen dizler,

Bir adım daha atarsa,

Zamanın kendisi diz çöker önünde.

Her şeyi kaybettin sanırsın;

Ellerin boş, ceplerin delik,

Yüreğin yorgun bir kuş gibi.

Ama yarınlara dair o ince,

Neredeyse duyulmaz inancı

Sakla göğsünde,

Bir kor parçası gibi üfle,

Bırak için yansın.

Bir gün o tepeye varacaksın.

Arkanda bıraktığın acılar,

Rüzgârın savurduğu toz bulutları olacak sadece.

Güneş doğarken yüzüne vuracak,

Ve anlayacaksın:

Hiçbir karanlık,

İçindeki ışığı söndürememiş.

Sen hâlâ yürüyorsun.

Bu yürüyüşün adı,

İnsanın en büyük zaferidir.