İçi Yanıyor Yetişin

Ağlamaklı dudakları,bükük, kırgın

Dışarda koca bir hayat

Kafasını çevirmiyor bile

daha on yedi yaşında

Hiç büyümedi saflığı

Hala çocuksu gözlerle

Gidenlerin döneceklerine inandı hep.../

Huzursuz bitkin ve kırık her hücrem

Ve evdeki hücremde

Ağlasam durduramayacakları bir karamsarlıkla

Sana yazıyorum

Sense bana dair herşeyi silmektesin

Acaba ben kendimi çok mu seviyorum ki

Bir türlü artık sevmeyişini kabullenemiyorum

Günden güne demleniyor içimdeki aşk ve nefret

Demlendikçe kararıyorum

Bir türlü gelmeyenlerin gelmeyeceği bu hayata nasıl geldim

Onu da bilmiyorum

İnsan çok sevdiklerinden bir gün nefret eder

Nefret ettikleriniyse çok severmiş

Şimdi hem nefret hem de çok sevgi arasında bir yerdeyim

Tekrar tekrar seviyor

Sevdiğim için de hem senden hem kendimden nefret ediyorum

Hayat her noktada kafiyeli giderken senle

Şimdi parmak uçlarım arasında her nokta her virgül

Ve hayalimdeki her suret

Kifayetsiz kaldı

Ağlasam da gülsem de yeniden döndüremedim seni

Bağırsam da

Güzel sözler etsem de

Dönmedin

Biliyorum insanın kendini en büyük kandırışı

İnandırmak istemediği gerçekler

Ki dönmeyeceksin

Lakin bende bu hışım

Bende bu alışkanlık

Bendeki bu inançsızlık

Hem seni hem beni harcamaya yetecek