İçim Lâ

Yedi yıl öncesi gibi

Bugünde vurdum martıları kanatlarından

İçim alabildiğince acı, alabildiğince uzak.

Yine bir çocuk ölüyor içimde, içimde sessiz sedasız ölümler büyüyor.

Ve hiçbir şehir kucaklamıyor iç acılarımı

Kirpiğimde anlamsız bir yel

Uyudukça eksiliyorum.

İki dudak arası sigara molalarında arıyorum en çok çocukluğumu

Büyüdükçe çocukluğum geliyor aklıma

Hep orada

Anlamsız bir boşluk içerisinde geç kalsaydım kendime.

Yani büyüseydim belki de, anlamsız cümleler biriktirseydim

Ve hayatıma müdahale etmeseydi korkular

Birazda aç kalsaydım mutluluğa.

Yeşermeseydi kirpiğimde umutlar

Doğduğum günün lâneti gibi çürüseydi içim kendime.