İçimde Bir Deli Oturmuş Ağlıyor

İçimde bir deli oturmuş ağlıyor

En saf çocukluk bu tanıdık belli olan

Oğul zamanlarından

Umut zamanlarından

Gün zamanlarından

Son zamanlarına akıtıyor

Her bir damla göz yaşını

Geçmişin hangi azabını

Günahını takmışsa boynuna

Şakaklarımda Nisan yağmurları

Ayaz yemiş donup kalıyor

Gün dalımda güz güllerim

Tekrar tekrar yine soluyor

Sen

Beni buralarda yalnız bırakma

Be deli çocuk

Vuslatta umut olsa da eser miktarda

İlk gün diye diye

Son günümde bari yanma ağlama

Çocuk gel seninle yine hayaller kuralım

Sardunyalar karışmış

Yasemen ve güle

Saksılardan taşmış bak ki görece

Köklerine su taşınmasın boşver

Orkideler dallarında hep topraksız açar

K-öksüz olur işte bazı renkli yollar

Nihayetinde

Limon kokulu sahillere akar

Bilirsin bir de bütün Irmaklar

İçimde bir deli oturmuş ağlıyor

Kendimi kendime inandıramıyorum

Kayıp gitmiş yıllarım

Ufak sevinçlerimden bi haber

Elde kalanlar yüzünden

Düşlerimde bile baki talan var

Farkında mısın be deli çocuk

Ben de sana yanıyorum

Bu yolda hüzün çıktı bahtımıza biliyorum

Baharı bilmeden nice gidenler var

Karanlık yolları İnan ki daha dar

Ne olur ağlama sen birazcık duralım

Son kez gel seninle yine deli hayaller kuralım...