İçimde Paslı Bıçak İzleri

Bir türkü vurur öldürür beni

Yüzümde hala o eski yanık aşk hikayeleri

Ateşin düştüğü yer benim yüreğim

Dağ başında yanar şimdi

Sen vururken gözlerime

Ruhum bilmem nerelerde

Aşk değilse bu öldürmesin bizi

Çocukluğumun o uzun geceleri vardı sende

Gözlerim pencerelerde yorgun

Bir güle yanaşırken ellerin

Ellerin ki bir bıçak ustası

Hem de ince işlemeli bir zanaat gibi

Heykel tıraşı

Bütün güllerin dikenleri bende saklı

Biz seninle bir çocuk ölüsü gibiyiz

Kör bıçakların verdiği acılar doğurdu beni

Pencereler açılırdı ellerime

Ellerim soğuk

Babamın elleri gibi yara bere kesik izleri

Zulmün yaşadığı yerde

Biz seninle ezilen iki karınca gibiydik

Kuş kanatları kadar hafifti, öldük

Ellerim ölmüştü

Sen ölmüştün

Yüklüydü bütün kelimeler benim sırtımda

Acı nerede aksa konumum haritalarda

Kuş lekeleri kirletsin ellerini

Kan lekesi çıkmaz

Beni kahreden şey annelere bir gül verememek

Bir türkü vurur şimdi yüreğime sevdiğim

Toprak kadar güzel gözlerin

Pişir beni

Pencerelerde öldüğüm sensin

Ömer Altıntaş