İçimdeki Sen Benden Önce

son demi tattığımı sandım

sarı bir aralıktı

ılık

sanki günahsız

aşk dolu bir nefesle

son sokağın akşamüstünü

kapısını araladığım gölgede

suretin ve mahzun çocuklar

anladım

doğulu yaz akşamıydın

korktum

yerimden kalktım...

samimi göçler ırgalar benliğimi

el işi tevazularla hazırlanmış sular

saçlarındı kabuslarımın tel örgüleri

ve özlemlerle hayatı unuttum

ansızın ölmekse yaz yeşiline benziyordu

şimdi renksiz akşamlarla eğleniyorum

ben sende belki de hep...

bence aşk diye söze başlamak anlamsızdır

kuşanmak gerek tüm tarihleri

geçmiş öğlen sonu yorgunluklarıyla

ve ben dünyadan önce yaşlanıyorum

hayattan

tarihten ve

zamandan

içimdeki sen benden önce yaşlanır diye

korkumdan...