İçimdeki Son Sıcaklık

Kimse bilmez,

Bir insan kaç kez vazgeçer de yaşamaya devam eder.

Kaç sabah, gece boyunca ağlamış gözlerle uyanır,

Kaç kez kendi yarasını kendi sarar da

Yine de başkasının canı yanmasın diye uğraşır.

Kimse bilmez mesela,

Bir evladın babasına belli etmediği çaresizliği,

Bir annenin sofrasından eksilttiği lokmayı,

Bir insanın herkes mutlu olsun diye

Kendi mutluluğunu nasıl ertelediğini…

Bazen bir ömür sığar insanın boğazına,

Bir türlü yutkunamazsın.

Anlatacak çok şeyin vardır aslında,

Ama kime anlatacağını bulamazsın.

Sonra susarsın…

Seni tanıyanlar değiştiğini söyler,

Oysa sen değişmemişsindir.

Sadece eskiden canını yakan şeylere

Artık ses çıkaracak gücün kalmamıştır.

Ben en çok da buna üzülüyorum;

İnsan büyüdükçe hayalleri küçülüyor,

Güvenmek için bin kez düşünüyor,

Sevinirken bile başına gelecek kötülüğü bekliyor.

Ve bir gün anlıyor ki…

İnsanın kalbi taşlaştığı için susmuyor,

Bir zamanlar en çok güvendiği yerden

Bir daha kırılmaktan korktuğu için susuyor.

Keşke herkes bilseydi;

Bazı insanlar soğuk değildir,

Sadece içlerindeki son sıcaklığı da

Yanlış birine vermekten korkuyorlardır. �