İçimdeki Yankılar

Üşürken harfler dudak kıyısında

Sükûtun rüzgârında solgun bir heceyim,

Zamanla paslanmış aynalarda

Kendime benzemez artık suretim.

Serin bir telaşla dökülür

Bakışlarımın içinden sarkıt yalnızlıklar

Bir yudum gece içerim,

İçimde büyüyen sessiz çığlıklar gibi.

Tutsak bir niyaz olur

Her iç çekişin ortasında,

Çekilir kederin sedası

Kalbin en kuytu katına.

Gam tutmuş yel değirmenleri döner içimde,

Ve ben her dönüşte biraz daha

Kaybolurum kendime.

Bazen bir fısıltıdır,

Bir şehrayin gibi dolaşır tenimde,

Aynı gölgede eğilir boynum,

Yanağımda hâlâ sonbaharın sesi.

Tut ki bir gül olsun adın,

Solgun ve uykulu

Kokusunda derin bir veda

Ve hiç söylenmemiş bir dua saklı.

Nereye dokunsam

Çekilir arkamdan zamanın rengi,

Ve içimde

Kendine benzeyen bir susuş büyür.

Turgay Kurtuluş