İçimdeki Zindan Mahkumu Asil Ruhuma

İçimdeki zindan mahkumu asil ruhuma

Sen sakın gözlerimde ağlama;

Sana sayfa bulmak imkansız

İçimde küften yaptığım defterim

Kalemim , ruhumun kanları olsun

Kan-pamuk yaz işte

Sakın rengini kırmızı seçme..

Oluk oluk kanayan

Kurumuş kanlarım var damarlarımda

kabuk tutmayan yaraların ardından

pansumanı geçmiş ruhum

öylesine kan yutkundum ki

sonunda göçüğünde boğuldum..

Bir mum gibi , yaktım kendimi

damlalarım düşerken kendi dibime

bilmiyorum içimdeki bir ben var beni yazan

kendimi kendimde ararken , kendimi kendimde bulamamak

içimde kör bir şair

yazdığım provasız şiirlerin sonucunda

yazdığım şiirlerin pulsuz tarafıyım

kendi cennetimde , ateşler yakıyorum

çığlıklarıma susuyorum

yarınlarıma mesken olmak isterken

dünlerimden sıyrılamıyorum

iç kanaması olan ruhumun

gizli özne mahkumuyum...

Öfkeni bağışla dilinde ya da vur yüzüme

bak aşk sükunetinde kendi başıma seyyahım

dolandığım senin çöllerin

kaktüslerin tarafından rehin alındım

ıslak gözlerimden yazıyorum sana

uçurum düşüyorum bastığım ruhumda

yıldız şavkında ölüm dansındayız

aşk diyorum çatlamış dudaklarımda

baktığım her yer ölüsünü yıkan " ben "

ay şahitlik yapıyor

tek celselik ölüm

melekler suya aşk fermanını yazıyor

bir ses demir parmaklıklar açılıyor

gölgenin içinden bir suret

ruhum tutmuş cayır cayır yanıyor

ruhumu kundaklayan

içimdeki " ben "

Sana ne demeliyim bilmiyorum

başka bir zaman

başka bir hayal

hala seni yaşıyorum

seni anlatamıyorum

şimdi sicili bozulmuş bir kadavrayım

kendime bir ben mayalıyorum

güneş batarken düşlerimi dikiyorum

dudaklarımdan gözlerime nuskalar yazıyorum

vardiyası bozulmuş ellerimin

dokunmaya duyarsız ruhum

kozasından çıkmaya çalışan kelebek kanatlarım

ruhumu kemiklerimden ayıran toprak

sayıklıyorum inandıklarımı duy sesimi

biliyorum azrail kadar suçsuzum

kendi kanımda kendime boğuluyorum

Mavilerde düşler kurmuyorum

Güneşi tenimde yakmıyorum

Yeşillikleri üstüme giyip bahara koşmuyorum

Isınamadığım kırmızıları , pembelere satıyorum

Şimdi kör bir şairin

Provasız şiirlerinde

Ölüme kucak açıyorum

İçimdeki zindan mahkumu

Kırık camlarından sızan

kanlarında boğuluyorum

" Her insan kendi ruhunu hapsetmiştir ve her insan aslında kendi katilidir.."