İçimdekilerin Nidalarla Ona Uçuşu...

"Böyle bir mevsimde buldu gözlerim gözlerini

Böyle bir mevsimde kader ağlarım ördü bedenimi

Böyle bir mevsimde anladım gerçeği..."

...

Hayatın cefalığı içinde yüzerken çıktı gözleri gözlerime

Elimde bir el varken başka bir el gördüm çaresiz.

Ben bilmeden o bilmeden buldu ellerini elleri.

Ben istemedim ki

Ben Bilemedim ki işte...

Ah! Hayatta bu hazin sürüklenişimi.

Bu mevsimde anladım ben nefesimi.

Nefesimi nasıl içime çektiğimi

Böyle anladım işte ben,perdelerim kalktı o gölgesinden

Onu gördüm ben, kayıp zamanda

Bıraktı ellerim geridekileri

Düşüncelerim akarken zamandan

Birisinin gözleri avucumdaydı sanki

Çocukluğumdaki izler taştı bedenimden

İçimdekiler nidalarımla karıştı o an

Lakin bir fırtına gibi esti rüzgar

Oradan oraya gibi sanki

İçimde bir ürperti nedeni bilinmez.

Belkide gözlerimde küçük bir gözyaşı

Ve ben hala tutunuyorum o dallardan

Sımsıkı,korkmadan.

Ve öylece işliyor hayat ruhuma.

Sesimi bile çıkaramadan.

Sürükleniyor bedenim şu hayat kervanında.

Avuçlarımda gözleri

Avuçlarımda gözyaşım.

Avuçlarımda sonu biten nefes.

/gün/ay/yıl/ (?) *Belirsiz~