İçimden Bir Istasyon Geçer

Beklediğim istasyonlarda trenler durmaz

Yorgun dumanlar içinden gözlerin geçer

Raylarca sarsılır tenha yüreğim

Puslu bir camdan sözlerin geçer

Son vagonun ardı sıra

Ardından bir ben

Hayalimden

Islık ıslık sen geçer

Çığlık çığlık bir kuş geçer

Gecelediğim tenha istasyonlara trenler uğramaz

Metruk evler gibi yalnızlaşır kalbim

Mahzun ışıklar süzülür

Hasrete davetkar pervane naaşlı lambalardan

Gelmeyen kırık camlı vagonlardan birine atlarım

Seni ararım soluğunu arayan hastalar gibi

İçimden bir çocuk geçer

Uçurtmasının peşinde

Hatıraların en hüzünlü saati vurur duvarda

Boğazımda bir şeyler düğümlenir

İçimden denize kavuşamayan bir nehir geçer

Sensiz bir şehir geçer

Ne çok bana benzer tenha istasyonlar

Ne çok ben onlara benzerim

Ne zaman seni düşünsem

Seni özlesem

Üstümden bir kamyon geçer

İçimden bir istasyon geçer