İçimin Delileri

üçten ikiyi çıkarıyorum

bir kalmıyor nedense

parmak hesabı yapıyorum sonra

bakıyorum ki

benim üç parmağım bile yok

bir eksiklik var

biliyorum

ya içimin delilerinden biri öldü

ya saymayı unuttum ben

atlılar savaş meydanına çıkıyor

gecenin bir yarısı

toz duman

perperişan bir karanlık

meydan boş

sarayın soytarısı ölmüş

bilmiyorlar

tuhaf olan ne ki

soytarı mı?

ölüm mü?

ölümün soytarıyı bulması mı?

yoksa

üçten ikiyi çıkaracak kadar

parmağımın olmaması mı?

melankolik bir ağrı çöküyor başıma yine

başım kalabalık

başım

kalabalıkta kayıp

ağrı mı gören var mı?

annemin entarisini giydiriyorum

oyuncak bebeğime

eskiden sarıydı saçları

eskiden

ikimizde çocuktuk

ve ikimize de yakışırdı annemin entarisi

ve ikimizinde

parmakları vardı

üçten iki çıkmıyor işte

çıksa da bir kalmıyor

uğraştıkça ölüyor deliler içimde

içim üşüyor

hem yeşili de sevmiyorum artık

içimden yüze kadar saymıyorum

duvarlara resimlerde çizmiyorum

bir de

hep yarım kalıyor yazdığım şiirler

parmaklarım yok ya

ondan diyorum

ama korkmuyorum

gözlerim sulanmıyor

ben iyiyim yani

sadece

içimin delileri ölüyor!!