İçimin Taa Ortasısın

Ne vakit bir veda ıslansa boğazımda

uçurum olur

içimin taa ortasına düşer adın

başımın

omuzuna devrilişini özlerim

ve hep

aynı cümleye gebe kalır, susarım

tanıdık bir cümlenin sıcaklığı sarar yüreğimi

iyi ki varsın, aşığınım ...

Züleyha'nın Yusuf'a kavuşamama haliyse aşk

ikimizin arasındaki mesafenin adı var mıydı

'Sen' koyup sol yanıma

meydan okurken tüm imkansızlıklara

Allah aşkına söyle

kim gördü ki

günlerce duvarları hüzne boyadığımı...

Hangi duyguda kayboldu düşlerim

giden de özlüyor mudur kalan gibi

bilmiyorum

yoruldum soğuk akşamların yalnızlığından

gidince de yanıyor mudur insanın içi

inan

sadece merakımdan soruyorum...

Yalnızlık değildi oysa çığlıklarımın yankısı

yüreğimde tutuşan ateşin uğultusuydu

ne vakit senden bahsetsem

asil dururdu tümcelerim

hem varlığına

hem de yokluğuna adanmıştı özlemlerin en koyusu...

İç açılarının toplamı hep yalnızlıkken aşkın

kaç gözyaşı daha gerekirdi ki seni özlemeye

bozuk bir paranın

iki ayrı yüzü gibiydik tıpkı

gönlümüz hep bir olsada

biz hiç gelemedik yüz yüze

öylesine işte, nafile .